LULËKUQE, THEKËT BLU
(Poemth, Vlorës)
Të kujtohet sa u lodhe
Për të hyrë në histori?
Ngjarjet që me gjakë i shkrove
Të dhanë emër e lavdi.
Flamurit që kishte rënë
I dhe frymë nga fryma jote.
Me gjakë e ngrite në këmbë
Dhe pastaj me gjakë e mbrojte.
Njëzeta* qe desh ta griste
Të grisi dhe ty në zemër.
Përmbi tela vetëtite,
Shqipen e bëre me emër.
Të kënduam “VLORA – VLORA”
Rreziku troket në derë
Dhe ti prap ja bëre forra,
Shpalose guxim e vlerë.
Legjendë e rritur në zjarre,
Flakë e bëre, vetëtimë.
Shtrove guna, hape varre,
Më lartë e ngrite lavdinë.
Të thirri tridhjetë e nënta*
Syri në shënjestër ngriu.
Që të mos lëngonte nëna,
Vetëtima shkrepëtiu.
Zjarrin e shove me zjarr,
Flaka të dogji, të treti.
Po lavdia u bë mal,
S’ pyet kështjella nga tërmeti.
Këto bukuri te rralla,
Lulëkuqe, thekët blu,
Na vijnë stoli të gjalla,
Sup me sup, e gju me gju.
I shkon shumë ky pozicion
Shtatit tënd rritur në zjarr.
Kujt s’të do e të sulmon
I vërsulesh si “e marrë”.
Fund i shekullit që shkoi
“Në emër të Shqipërisë”,
Keqas desh të ngatërroi
Ti vije shqelmin lavdisë.
Zjarri ndezur nga të tjerë
Dhe gjaku si në thertore,
Të thirri kur u bë vrerë,
Ta shuaje me gjakë Vlore.
“Shefat” ta njohin më mirë
Genin ndezur për atdhe,
Kur vuan për të qënë i lirë
Dhe i duhet zgjidhje e re.
Prandaj te duan me vehte,
T’i stolisësh nëpër mote,
T’u thurësh elozhe, bejte,
T’u japësh nga hija jote.
Nga hija jote e rëndë
Që rrëzon dhe nbretëri.
Nga fjala që të zë vend
Për liri e histori.
Ruaje të pastër lavdinë,
Pasuroje me lavdi.
Me lule per Shqipërinë,
Të ket dritë e nur të ri.
Ruaji bukuritë, të rrojnë
Dhe emrin ruaje për vehte.
Janë të rralla ndaj i çmojnë,
I ruajnë në gji dy dete.
Qerim Skënderaj