Këtë radhë e falëm Vllazninë. Dhe nuk është se u impenjuam shumë. Të vjen keq se nëse nuk luanim fort hajt se po e falnim këtë ndeshje, por luajtëm mirë, dhe pa u sforcuar shumë kemi patur raste të shkëlqyera për të marrë tre pikët. Të vjen keq kur

përfundon kështu. Megjithatë në një sezon të mundësh tre herë Vllazninë nuk është pak. Ashtu siç nuk është normale të na rrahë Tirana dy herë në një sezon. Kemi mundësi rekuperimi me dy ndeshje të tjera. Tani objektivi kryesor mbetet kupa se edhe vendi i tretë u largua shumë..... Meqë jemi tek Teuta e vendit të tretë, të ndalemi pak tek ekipi mësues. Pse mësues? Teuta na mëson. Kemi mbi një vit që ankohemi e bëjmë viktimat se na hëngri skënderbeu, na vodhi korca, duam të drejtën etj. Sa na shkoka ne vlonjatëve ankesa. Po pse ore, vlonjatët nuk janë ata të fortët që kanë sedër, të marrin gjak në vetull, të tregojnë vendin? Apo janë ata qaramanët, që thonë na vodhën, na ndihmoni? Në vend të mbrojmë gjënë tonë, merremi me llafe. Vjen Teuta e na tregon si duhet bërë. korçë, Mars 2011 Luajtëm vjet në korcë, dhe na mundën me penallti. Pavarësisht gjykimeve tendencioze, një ekip tullumbace si skënderbeu as në korçë, as në Vlorë, as në Pogradec, asgjëkund nuk kishte këllqe të na mundte. Edhe pse pësuam penallti, edhe ne humbëm ndeshjen për faj tonë, me golat e humbur nga Plaku, me Devollin që lë ekipin në baltë dhe me një paraqitje te grupit paksa mendjemadhe. Le ta themi dhe këtë. Në vend të ruanim distancën prej 7 pikësh kërkuam të luanim për fitore. Fitorja u interesonte atyre, ata do e kërkonin, ne do shfrytëzonim hapësirat. korcë, Nëntor 2011 Rast tjetër hakmarrjeje dhe për t’i thyer turinjtë brenda në korçë hajdutëve. Përveç gjestit fantastik të Lenës dhe pafatësisë së tij, sërish raste të humbura, dhe nuk arrijmë të krijojmë supremaci ndaj një ekipi tullumbace të fryrë. Përkundrazi, pavarësisht gafave arbitrare, na mundin me një lojtar më pak! Atëherë këta vlonjatët qenkan kot, vetëm me llafe grash merren. Pogradec, Shkurt 2012 Arbitri pati rolin e vet deçiziv me dy gola jashtë loje të vlerësuar të rregullt. Pavarësisht atij arbitrit, që meritonte dhe ai tullën kokës, çfarë bëri ekipi ynë që të justifikonte rezultatin pozitiv? Asgjë. Shënoi gol i pari dhe nuk arriti ta adminstronte. Biles na mbytën korçarët në portë. Sa të lodhur që jemi. Të na mbysë një ekip tullumbace?! Dhe pastaj dalim nga fusha! Dil para ndeshjes, jo pas saj. Aty në fushë, tregoji vendin, tregoji sa i vlen lëkura, sa i vlen atyre fryma, mbi të gjitha tregona sa na vlen neve fryma. Jo për të evidentuar dobësinë e tjetrit, por të evidentojmë fuqinë tonë. Kemi humbur tre herë në një vit, ndaj një ekipi që e konsiderojmë inferior dhe nuk kemi treguar supremaci. Lojtarët nuk kanë kërkuar shpërblimin për frymën e dhënë, djersën e derdhur vetë, për mundimin e bërë. Hiç fare. Biles, çdo hakmarrje sportive dhe çdo inat ua kalojnë tifozëve, duke bërë në rastin më të keq, diferencime me tifozët e vet, per t’u bashkuar me korçarët! Ne në fushë jemi shokë, edhe pas ndeshjes. Dhunën e bëjnë tifozët. Çfarë arsyetimi! Po ata shokë po të fusin gishtin! Po pse ore drejtues dhe lojtarë, për kë hidhërohen tifozët? Po ne të kishim fatin tuaj, do luanim vetë dhe do ta shihnit çdo të thotë sedër. Sedër është ajo që bën Teuta, që s’merret me llafe siç bëjmë ne, po vete në korçë dhe fiton. Dhe u thotë vlonjatëve ja si bëhet. Rrini vazhdoni si gra juve. Edhe lojtarët durrsakë, në unison me tifozët e tyre, nuk i shitën ata, por luajtën në fushë, luftuan për veten, për tifozët, për tre pikët, për titullin, për të treguar kush janë, për të shpuar tullumbacen shfshfshfshf, të gjitha këto që duhet t’i bënin lojtarët tanë. I bënë durrsakët. Kurse këta tanët mjaftohen të thonë se janë shokë në jetën e përditshme me korçarët. Bëj ca të duash në jetën e përditshme, në fushë na jep atë kënaqësi që lojtarët durrsakë u dhanë tifozëve të tyre. Edhe pse kam rezerva për vlerat shoqërore të individit legen bledi rëra, apo bici nisur nga mënyra si luajnë apo si komentojnë në gazeta. Se në fund të fundit futbolli është shfaqje karakteri, është një komunikim jo verbal, që tregon anë të vetes tënde. Dhe këta megjithë meleonat që kanë s’do kisha qejf t’i kisha për shokë. Nuk blihet shoqëria me lekë. Ka të tjera vlera shoqëria, jo të të fysë gishtin në b.... Puna është se nëse s’bën dot hije për veten tënde si do bësh për të tjerët. Nëse nuk fiton për veten tënde, si mund të fitosh për të tjerët. Ne na vodhën, na hëngrën bukën, siç thonë në Vlorë, dhe prapë s’kishim fuqi të merrnim hak. Atëherë po rrah ujë kot në hava unë që po krahasoj durrsakët me vlonjatët. Rrimë tani duke vazhduar me psherëtimat e radhës, ah sikur. Do vijnë prapë korçarët në Vlorë, dhe turp po s’ i degjeneruam prapë. zeqo këndezi, duke parë se është bërë pak evidente vjedhja (kushedi sa muaj ka që vetëm fiton jashtë fushe, të dhjefsha milanin e barcelonën) që po bën këtë vit, nuk ndërhyn në ndeshjen me Teutën, dhe pret. Këtë ia dikton edhe fakti se t’i vjedhësh Flamurtarit është një gjë, t’i vjedhësh Tiranës është diçka tjetër. Bie në sy. Tirana ka më fuqi mediatike, në Shqipëri është qendër, është pjesë e shtetit të Tiranës, nuk është periferi siç është Flamurtari. Për fat të keq. Kështu që zeqo këndezi duhet të bëjë ca lëshime sa për të mbyllur gojën. Dhe kjo ndodhi dje me Teutën. Tashmë ka gojë t’u thotë të tjerëve që ja unë humba pikë në ndeshje direkte si mund të blej ndeshjet jashtë kur humbas pikë brenda? Sa për të hedhur hi syve. Dhe pastaj do vazhdojë avazin. Se s’mund ta bëjë aq ashiqare siç bëri me Vlorën vjet. Me Tiranën s’është aq e thjeshtë. Drejtuesit e Tiranës, lëvizin, nuk merren me llafe, si këta tanët. Vjet talli leshtë zequa me drejtuesit tanë. Ai vidh, ne bla bla bla dhe në fund doli dhe profet, +4. Kurse këta të Tiranës, i thonë, avash, avash, se s’kemi lindur dje që të na bësh kaq naivë. Ja pse e lanë Teutën të luante e qetë dje dhe të fitonte po të mundte. Nëse nuk fitonte do thoshin që skënderbeu fiton me meritë, nëse humbi siç ndodhi, mbyllën gojët e liga për vjedhje ndeshjesh. Dhe ne rrimë fryjmë sytë andej nga vendi i pestë.